The Joy of Watching Jailer 2

 "Old is gold", the saying goes, and it cannot be truer for a generation and some thriving on frequent doses of nostalgia. Actually, 'nostalgia' might be a bit of a blanket statement, for the "old" actually surpasses generational boundaries. Don't believe me? Ilaiyaraaja composed a wholesome album called Dorothy just this year (2026), and he is 83. Eighty-three. In the last 12 months, he has done five-hour-long live concerts - standing on the stage throughout the duration - apart from penning symphonies and performing them live. He appeared in the music video of Muthumani, a trippy techno banger from Dorothy. At 30, I cannot bear extreme lights in a pub or a concert hall. The man is 83. Did I mention he still sings perfectly well?

Singeetham Srinivasa Rao, a legendary director of his own league, directed a full-length movie (Sing Geetham) earlier this year. He was 95. Ninety-five. The legend passed earlier this month (October 2026).

Then, there is Thalaivar. Who is that, you ask me? I say, 'One Sun, One Moon, and One...' You are probably already hearing that trademark Thalaivar laugh, almost as a suffix to a word. He is 75. And the age shows. There are wrinkles. The skin has lost its glow. The eyes are displaying signs of the typical, minor squint that comes with old age. The pace of the walk has slowed a bit. He does not fight like he used to: mouth opening and closing in rhythm with the choreography of the stunts. Dance was never his forte, anyway. And he and the makers probably realised that. So, there is not even an effort to make him walk from one end of the screen to another in an 'item number' - and there are two of them - unlike Kaavaalaa.

But what he still does with sheer perfection - as he has always done - is own his screen presence. How many seventy-five-year-olds can overcome their deficiencies with the basic acts of looking, being, walking, and smiling? And when he calls, an army of actors assemble even for tokenistic appearances. Quite literally. This is unfathomable power. And with that great power comes great responsibility. Of having to be eccentric and narcissistic - Superstar fans expect Superstar to be the Superstar, after all - in terms of individual image-building, while still giving others their power moments. Having to own slow-motion scenes and gunfire while still giving others options to do the same.

Let's take a pause, though. What made Thalaivar 'THALAIVAR'? Such a dumb question. Almost rhetorical in nature. C'mon - the walk, the smile, the smoke, the fights, SPB's vocal backing, yada yada. Of course, all of these are true, and as the saying goes, legends are not born but made. A confluence of factors plays a part in the careful crafting of a phenomenon. But there is always a point - or a few canonical events - that creates the proverbial hockey-stick growth of sorts. Three points, in Thalaivar's case. Annamalai. Baasha. Arunachalam. Other than Thalaivar, what/who is the Highest Common Factor across all these three iconic movies? The director? No. Suresh Krissna directed two of those three movies. The cinematography, production, and editing were all handled by different people. The music? Oh, yes. The music for all these phenomenal movies was composed by none other than Deva. Unfortunately, Deva is no more. He passed on 17th October 2026, the very same day I had a chance to watch Jailer 2. Who would have guessed watching the unmatchable Superstar name-card, accompanied by that evergreen theme music, would become such an emotional roller-coaster? The theatre erupted - and this was not the trademark Kamala or Kasi or Rohini cinema halls, and we were not watching in Tamil Nadu by any chance; this was Cinecitta Nuremberg - and Deva would have been letting out his typical laugh, seeing it happen yet another time.

Speaking of the "Old is gold" legends, Deva was doing live concerts as well in his 70s. In fact, he had a line-up of live-in-concert events scheduled when he passed. Thaenisai Thendral and Thalaivar share almost the same age as well. Would I be generous enough to elevate someone of my age to stardom at work? I don't think so. Artists are a breed, for sure; they manage to transcend some innately crass human tendencies.

I can't help but go to a few Toy Stories 5 quotes to compare the indescribable electricity of Thalaivar, especially in the age of "Oh, the theatres are dying", "The OTTs are everywhere", "What happens to the communal act of gathering together at one common place to watch something/someone larger-than-life?" I can imagine Deva in Jessie's shoes stating, "Bonnie Thalaivar is growing up, and we don't get to decide when and where that happens. All that matters is that we were there at the right time to help her him along." I am thinking of Thalaivar breaking the fourth wall and stating what Woody says: "Toys OTTs are for play comfort, but tech... a theatre is for everything." OR Thalaivar being Buzz Lightyear and going, "Our mission on this planet is to make a child happy the audience erupt in frenzy."

Think of what all makes fans go ga-ga. Thalaivar's introduction. He holds back an adolescent - not a goon, not the villain, not even any adult - with the handle of an umbrella. Picture this for a moment. A 75-year-old grandpa trying to collar an 18-something. Would you, swear to God, laugh? You would, for any other grandpa. That is what differentiates a personality from a phenomenon. Of course, there is the slow-mo. There is the wind gushing through the hair. There is the angled shot of showing the umbrella itself. But a hundred people are not flying. Nobody is landing punches or kicks. Just an oldie holding a young man back. This is a hero confronting and gracefully accepting the inevitable idea of ageing, yet managing to hold the swagger of a star.

Speaking of swagger, how can we not talk about the tea kadai scene? There is a beautiful demonstration of "With great power comes great responsibility". No, I am n ot talking about Thalaivar now. This is about Anirudh. Obviously, he is the omnipresent composer of the current generation. Needless to say, he has grabbed all the tips and tricks to make music work across the emotional spectrum (Sadly, he uses AI slop or Super Subbu/Vishnu Edavan slop for lyrics, does not employ too many singers in his soundtracks, and has probably created a kinda-sorta cartel, but these are rants for another day). When his music drops, people tune in and listen. And he uses a beautiful classical aalaap to elevate the scene. It could have been the same trumpet-y Alappara sound. It could have been electric guitars riffing through the roof. But no - there is the vocals. I kept wondering - thanks to my limited classical music knowledge - whether it branched from the raaga Darbari or Kaanada or Saramati. Not the point, though. A Thalaivar elevation scene sans any of the staple musical elements of a Thalaivar elevation scene was a treat to watch.

We also need to talk about Anirudh. Naturally, he understands the party and dance culture better than anybody else does. The Jailer 2 audio launch function was called 'Jailer 2 Rave', after all. There are different kinds of parties, though. Want to shout in stadiums and concert halls at the mere hint of a musical instrument? You have One Name. Fancying a hookah trip with some slow beats? There is One Sun, One Moon. Wondering what a corporate party or a pub with a Tamil flavour would look like? In comes Vera Maari. A house party? Here you go with Puttappu Gang. Not to forget the quirky usage of the ARR composition Yaakkai Thiri, the gold standard for a party, in what only Nelson can muster as a scene.

Sticking with that tea shop scene, there is gore. A lot of it. I almost cringed at the way I cringed at Animal in one part of the scene involving a pregnant lady. However, the concluding portion of that scene is a visual treat (and I feel almost sadistic when I write it that way). Nelson and his cinematographers have their own ways of lighting a gun-fire sequence; this happened in Beast (Manoj Paramahamsa is the cinematographer there) during that shield-shoot scene in the mall. The lighting of that scene, in tandem with bullets being fired, was so elegant it almost made the forgettable scene semi-memorable. It goes several notches above. The camera almost behaves like a timid young child closing his/her eyes while witnessing a fight, but the lights of the fire reflecting on the wall make it an interesting visual scene. The camera-behaving-like-a-timid-young-child process happens when Thalaivar is getting beaten as well. Particularly in that scene, the camera was Rithvik (the grandson) and Rithvik was the camera. Both the camera and the child do not want to witness a dear person being punched in the face.

People complain a lot about the violence, and justifiably so. We should not condone it at all. But I cannot help but talk about yet another act of violence - the decapitation scene. Yes, it is gory, to start with. However, the stylistic choice of where the head gets deposited is interesting. It almost blends into a statue, like a mannequin. And while the snipers still exist in key moments in the sequel as well, the idea of counter-snipers and the insider-outsider gun-shooting scene were also interesting twists on the same foundational idea.

However, the greatest battles are not the actual fights and the killing. The restraint amidst trauma and guilt is the greatest fight Thalaivar is facing. And in that fight, he is the hero and the villain. When he crumbles down after being punched repeatedly, one could almost see not just the physical fall but also the devastation of the inner conscience crashing. I mean, he was lighting a diya in remembrance of Arjun, his own son whom he killed. In any other universe, this must have become a sequel to Anjaan (where Raju bhai goes in search of himself, masquerading as a non-existent brother, Krishna). But Thalaivar makes this trauma, the sadness, the emotional toll believable and realistic. In fact, for most parts of the movie, there is a stoic, deadpan-ness to Thalaivar's eyes that conveys the trauma unmissably.

When there is trauma and helplessness, though, there is mostly always an antidote. And the antidote in Jailer 2 is the superb Netru Ponavai, almost acting like a spiritual sequel in its own right to Rathamaareyi from the first part, both having been penned by Vignesh Shivan (who I always feel is a far superior lyricist than a director). Shankar Mahadevan replaces Vishal Mishra in Netru Ponavai, and boy-oh-boy, what a whiff of pleasant air it was to not hear Anirudh's voice yet another time! Oh, that made me also check Shankar Mahadevan's and Hariharan's Wikipedia pages. They are 59 and 71, respectively. As has been made clear, "Old is gold".

I can keep talking about aspects that have mostly been talked about a lot elsewhere as well. For starters, Namo Narayana becomes the second iconic "Moorthi Anna" after M S Bhaskar in Dheiva Thirumagal. His role deserves its own essay, breakdown, and more. There is also the clear extension of the character Namo Narayana himself played in Naadodigal.

But at the end of the day, it is all Thalaivar. In case there is Jailer 3 - which I hope there is, for bravehearts are hoping to release Indian 3 - there are explorations of the backstory, hopefully.

So, yes. He did a lot of stupid things. He preached toxic masculinity through his earlier movies. He probably spoiled a whole generation and some, with that oasis of a promise about the political entry. However, these oldies are currently going through their pookie phase. This is true for Maestro. This is true for Thalaivar.

And Rajinikanth will always and forever be the one and only Superstar.

My solidarity with DMK has a lot to do with Harris Jayaraj; let me explain!

 A friend and I were having a chat about elections, the verdict, the debacle DMK suffered, and more; of course, we were going back and forth on the missed opportunity, the complacency demonstrated by some ministers, the arrogance shown by a few more of them, and how all of these perceptively made it seem like no good work had been done. More importantly, we were also discussing how we should have been more vocal and articulate about the fact that he and I are direct and/or indirect beneficiaries of the social and economic development championed by DMK (and also by AIADMK). Somewhere during this rabbit-hole of a conversation, he asked me a question that caught me off guard: "Have you ever felt guilty previously about not having stood with someone or something that meant much to you?" Without a second thought came my response - "Yes, Harris Jayaraj".

And, I meant it sincerely and remorsefully.

The music cassettes that used to play in our home when I was in kindergarten and early primary schooling were, of course, always albums of A R Rahman, who, without a doubt, has been and will be a legend in his own right. In fact, it is because of ARR's stature - and not despite - Harris' arrival with the absolute banger of an album in Minnale became so much more impactful. While hegemony is not the most appropriate word in this context, it appeared that someone with the soundscape of ARR but with a more pristine mixing, mastering, and engineering technique had arrived to challenge the dominance of the legend. And, I say this as a lifelong Tamil film music listener with the fullest awareness of the existence of Ilaiyaraaja (the bigger legend who continues to be a force to be reckoned with to date), Yuvan Shankar Raja, S A Rajkumar, Deva, Vidhyasagar, and many more talented composers who carved their own fame within the industry.

My initial interest in playing the keyboard blossomed after listening to Harris Jayaraj's songs. Not ARR, whose songs were a daily staple in our home. Not Ilaiyaraaja, whose songs were omnipresent in salons, buses, tailor shops, laundry shops, and mechanic shops. In fact, the first ever tune I played was the prelude of Nenjukkul Peidhidum from Vaaranam Aayiram. I still remember the keyboard settings in the Yamaha PSR E-313 I still own. You've got to set the rhythm to 'Guitar Pop' (#13 on the list of pre-programmed rhythms). You choose A major as the scale. Set tempo somewhere around 85, perhaps. And, play.

I did not know anything about the nuances of music back then - nor now (but at least I have shown iterative improvements) - but was able to feel the bass boost when Krish sings after the first charanam, "Mudhal Mudhalaaga Mudhal Mudhalaaga..." in Unnaale Unnaale. I could feel the beat drop in Manjal Veyil (Vettaiyaadu Vilaiyaadu). Of course, O Mama (Minnale) remained such a festival of instruments and vocals, and remains so. When the evergreen O Supernova dropped in sync with the Ayan title card, I remember literally going bonkers, in awe of the genius of the track. The guitar opening of Adiye Kolludhey was rousing, but the choice of genre for Uyirin Uyire blew my mind. Saamy Theme Music became a phenomenon in itself. And, Vaseegara (or Zara Zara in Hindi), for some reason, reminds me of the coolness of the monsoon season and the aroma of the soil; NOT a song with the lyric, 'Mazhai' / 'Baarish', but Vaseegara.

And yet, the constant refrain from relatives in a particularly Carnatic music-inclined family was, "This is just Church music." I learned to ignore those dismissive remarks and not pay heed to them, for fear of being tagged someone who did not appreciate puritanical tastes in music. My classmates in school kept trolling Harris as the guy who repeats his tunes; I never went on the offensive for the hesitation of being trolled. In fact, at some point, identifying myself as a Harris fan in public became an aspect that I did not want to display.

Then came the orchestrated trolling en masse on social media. Stand-up comics started making skits and scripts out of Harris. When Alexander Babu did Jesus, Harris, and TamChris, I laughed along as an audience. When YouTube comments and Facebook discussions started name-tagging Harris as 'copycat', I went silent. On the one hand, my personal cowardice weighed me down. On the other hand, I always imagined that real success would speak louder than trolls.

But, no. Harris started going out of market. And, it started looking like a schemed conspiracy. Those who stood in stages and talked rubbish about Harris never critiqued Anirudh or other erstwhile new-age composers for similar reasons. When director Jeeva passed in the midst of the Dhaam Dhoom shoot, Harris lost a long-standing partner. I was crestfallen when Gautam Menon decided to part ways with Harris and instead work with ARR, and then with Ilaiyaraaja, for his movies; this is the person who introduced Harris as a composer in Kollywood with Minnale. When the Vinnai Thaandi Varuvaayaa album became a blockbuster (of course, the ARR touch!), I felt so annoyed while secretly admiring the album. When K V Anand also passed, it felt like the rightful people who would have provided Harris an opportunity for a stunner of a comeback had all departed or moved on.

Harris Jayaraj defined my early and late teens. And, by no means is that an understatement. This was despite G V Prakash's early albums, including Veyil and Madharasapattinam. And definitely, this was despite a then little-known Anirudh arriving in the Kollywood music space with 3. Every composer's songs are in my playlist - no doubt - but my go-to is always Harris and his music. When he composed for Legend after what could easily be seen as a forced hiatus of sorts, I was the happiest to see glimpses of the man back. Mosalo Mosalu remained on loop for months on end, and it still happens to be one of the tracks to turn to. However, the Dhruva Natchathiram delays all but pulled the curtains on my last hopes of Harris becoming part of the Kollywood mainstream again.

For what Harris gave me - peace when I felt lonely; confidence when I felt I could never play keyboard; a sense of identity (that I had Harris' music to associate myself with), even if it remained secret - I will forever carry the guilt that I never stood for him nor did I fight tooth-and-nail with the narrative that created an illusion. I never spoke back to my relatives, "So, what if this is Church music? Music is music, and this is the most pleasant to hear." I never countered, "So, what if his tunes are a bit repetitive? There is magic in creating distinctions within similarities!" when my friends went about attacking his musical choices.

And hence, when I watch Reels of @imonishvlogs and @inba_personal decoding the layering in Harris' songs or the minutest details in his instrumentation and engineering these days, I am filled with a time that once was. Every time Harris goes with his army of singers for a live concert, there is an overwhelming feeling of nostalgia. Yes, this composer had his limitations and flaws, and his repertoire was definitely not as flamboyant as the new-age musicians. But none of these was reason enough to sideline him for years at a stretch. I am acutely aware that my - and that of other hard-core fans like me to whom Harris meant and means so much - silence had a significant role to play in making a phenomenon that is supposed to be 'current' and 'present' into something of a 'yesteryear' spectacle.

This is a regret I am not willing to experience once more. And so, despite the shortcomings of DMK (corruption charges, family politics, occasional arrogance) and possibly a Harris-ish repertoire (repeated refrains about philosophy and forefathers), I will be vocal in standing with the party. Even if fighting this fight means I am not toeing the line of my relatives and neighbours. Even if, just like GVM went away from Harris to partner with ARR, the alliance parties went to different camps for greener pastures.

This time, I am not stepping back. And, I know what I am doing.

Falling in love with Paiyaa... again!

There are Kollywood movies I keep re-watching every now and then. Ayan is easily the most rewatched one - by now, I have seen the Telugu version and Hindi version (both dubbed and both available on YouTube) besides having memorized almost all dialogues and background scores, and even vocalized some of the instruments to bad results. Then, there is Sivaji, the last complete collaboration between director Shankar and writer Sujatha. The Hindi version of Sivaji makes for a good watch; I particularly like how Sivaji becomes MGR in the Tamil version, while the Hindi contextualization reincarnates the character as 'Bachchan'. The recent addiction has been Meiyazhagan. The score, the dialogues, the little nuances all make that a memorable rewatch always.

Now, these movies have their own unique quirks make them stand-out for various reasons. Ayan shoulders the idea of a smuggler, but without going into the morality around the practice of smuggling, it goes into the nitty-gritty of such acts. There is a separate piece to be written about Ayan and the master K V Anand, for sure. Sivaji is the idea of towering cinematic minds coming together to create a magnum opus within the realms of a 'typical' Shankar film. Meiyazhagan is a class apart and creates its own identity within the pages of Kollywood film encyclopedia.

In contrast, Paiyaa as a movie has nothing novel. It is the same old rinsed-and-repeated-a-million-times commercial shtick with tendencies of exhibitive machismo pretty much thrown around all through the narrative. Don't agree? Let me list out some of the tried-and-tested tropes:

1. A man gets mesmerized at the first sight of his dream woman and falls for her
2. The woman is being chased by goons towards getting her married off
3. The man saves her and she falls in love with him

Up until this point, there is nothing unique at all. But, a quick question. When does #3 happen in typical commercial movies? During the first half? Perhaps, at around the interval point? Maybe, slightly after the intermission towards the first few minutes of the second half? That is where Paiyaa starts getting more interesting.

My friend who works in films says, "What differentiates a mediocre commercial film from a good one, at least in the various -woods of India, is how far the story can elasticize itself before contracting back to the typical commercial elements and conflict resolutions inherent to any film." I consider this quip to be an important one in highlighting the 'elasticisation' efforts that Paiyaa does to good effect.

Say, the ending is fixed. It has been decided that only towards the very end will the woman realize and reciprocate the man's love for her. What is the plot point that can stretch this reciprocation up until the very end of the movie? Voila, a road journey!

Fair enough. But what leads to the road journey?

The set up to the beginning of the road journey is a stretch I always like about Paiyaa. The woman tries to escape the goon gang by attempting to board a flight to Mumbai, but that does not materialize because the flight already departs by the time she reaches. Then, there is a last-ditch effort to board a train to Mumbai; the attempt fails because the railway station is filled with henchmen hunting for her presence.

At this point, given that the chauffeur is the main lead, a 'typical' ("mediocre", in my friend's words) commercial film will automatically give a heroic moment to the lead. Somehow, the woman will have the courage to go with him on a road journey to Mumbai. That is where Paiyaa stands tall. The woman is crestfallen because of her plight, and remarks in a whim to the driver that it would be better to take her to the highest altitude around the city so that she can jump off the cliff and end her life. There is still an option now for the man to park the car, lecture the woman about life, and there is a hug - possibly a kiss - and then they fall for each other. Right? Right?

Nope, Paiyaa takes a different route (pun unintended). The man actually parks the car at the highest point and asks her to step out. Now, she thinks he is a maniac because she only said she wanted to commit suicide for the sake of it, in the heat of the moment. The man insists and she steps out, and the lecture happens at this point (not earlier). This is important, and though Meiyazhagan and Paiyaa - two of my favourite films - belong to different genres (quite a co-incidence that Karthi starrs in both of them), the idea is powerful. Be it repentance, introspection, or nostalgia, the results are more powerful when the act of reflecting happens at the place where the emotional remains are going to hit the hardest.

Brindha Sarathy's dialogues are sharp, and although cliched (or 'cringe', in line with the catchphrase of these days), informs what the woman wants to hear at the right time at the right place. "Just like the entire city that looks tiny when looked at from afar, the problems in life are also negligible when thought through from an (emotional) distance", says the man. He says he understands something is off and would be happy to help if she thinks he could be of assistance. And, at that point, the woman gets a sense of trust and safety around him - NOT love or romance yet. There is a stare from the woman that captures it so beautifully. It is not a blank stare, it is one of gratitude, it is one of her being thankful for THAT piece of advice she got from a random stranger who has known her only for a few hours, it is the feeling of a ray of hope in an otherwise dismal state of affairs within her life, it is the first trace of confidence she acquires to ask her what she is about to ask him then.

But, she still does not speak up. There is a pause. The hill, the altitude, the car, the two people, the ringing words of wisdom. The man then says what becomes the core attribute of the film - Trust. "Let me know if I could be of assistance...." (pause) "... only if you trust me." Even at this point, she does not speak up. There was every possibility to include a tight embrace and already let the love fly high in the air, but there is an air of realness within the contours of this fantasy. He goes one step further and states wittily, "Looks like I have not earned your trust yet?"

Then comes the one-liner that starts the road journey (with the most amazing Poongaatrey Poongaatrey; Yuvan is in sublime form, and it is evident in the songs as well as the scores). "Can you drop me in Bombay?", she asks. Now, there is a bit of a pause from the man, as opposed to an immediate, "Yes, of course". He gets taken aback for a second because he was not prepared for it. He processes the idea, takes a moment, and then for a moment, he transitions from "Eh?" to "Yay!". And, the car door opens.

And then, and only then, she starts narrating her story - why she is being chased, why she is trying to flee to Mumbai, what she had been doing in Bangalore, yada yada. Not when she was rushing from airport to railway station. Not when she was taken to the hilltop, and when the man delivers a mini-lecture. It would have been easier to set the stage at the hill itself and make her vent out with melancholic background scores. In a regular commercial flick, she vents out (think about the montages in Arjunaru Villu in Ghilli - another film that works like magic every single time - where the woman is narrating how her brothers were murdered by the antagonist) there, and then the man gets all angry. The scene becomes one of HIS reaction. Not here. I keep saying why Paiyaa is different, and this is just one of the examples.

Though the man is a kinda-sorta spoilt brat, as could be seen in him being lackluster in job interviews, him being the rent-seeker with friends providing for him, he is otherwise a decent man. Not a loafer who gets wasted by drinking all day. Not an ogler who drools at girls at bus stops and public places - a classic 'heroism' trope in the Indian -woods. And, though there is an inexplicable sense of him falling for the woman, he aims to earn her TRUST more than anything else.

Gradually, there are mutual elements of trust that develop as they travel together. None of these are big moments, though. Neither of them is heard saying verbatim, "I feel safe around you", "I trust your company", but the theme of trustworthiness keeps showing up every now and then. He stops at a highway temple for her to pray to the God noticing the smallest of details, and helps her cross the road when she gets a bit frenetic. None of this is glorified as a heroic moment. The most striking of them all is at the fuel station. "I don't have money for the level of fuel that is being refilled", she utters. "We cannot reach Bombay with the money you have", he responds - but again in the most casual, matter-of-fact way so that it lands soft and not as a statement that would make her feel inferior. (Sidenote : Karthi gets this matter-of-factness pitch perfectly in all his characters. Think Naan Mahaan Alla, Meiyazhagan, Thozhaa - he nails that dude who is casual, does not take too much pressure in life, and can say the most straightforward things in the most non-offensive manner)

The trust works the other way, too. There is a 'mass' moment for the woman. Yes, she cannot fight and knock off 200 hooligans in one go, she cannot think through clearly during crunch moments - those are still superpowers vested in only the man as is the case with the 'usual' commercial cinema. But, she can drive. When I state it like that, it seems like a very normal attribute being over-glorified. Right? Again, that is where Paiyaa creates micro-magic.

The front wheels get stuck in a hole, and the man is trying to revive the car out. The woman, seemingly unaffected, is playing slingshots with a bunch of kids. He asks for help, and she volunteers - still seeming a bit too unamused by all of it. Just to improve traction, he asks her to bring some rough materials like wood. And, she is asked to push the vehicle from behind as he tries to accelerate the car out. The effort proves to be futile. He asks her to take the steer while he pushes from behind. Up until this point, one is still expecting a 'hero' moment - of him demonstrating his muscle power as the car gets back on track. But, it goes slightly different here.

When she takes the driver seat, he tries to explain her how to drive. The ABC (Accelerator, Brake, Clutch) taxonomy and operation are being explained just like in the first day of driving classes, only that here the B is not articulated. The car comes out but thanks to the acceleration, it veers away and goes haywire into the highway from the sidelines. There is a brief moment of perceived disaster. The car has gone beyond the visible stretch of highway, and the man stands there - all alone, deserted, and helpless. Silence. Then, at a distance, the car approaches. A normal, perfectly accelerated, smooth drive. As he is looking - all smiles - at the approaching car that he thought met with some untoward accident, the car speeds, and before he has time to process what is happening, nears him at full throttle. Then, it halts - just a hairline between him and the car. The scene ends. As a continuation, he is seen expressing, "I got scared when you sped towards me the way you did" and she casually drops her counter - "Once I fix the mark, the calculations (around acceleration and braking) never fail". Possibly the second best heroic moment of the entire movie, trailing after the hilltop scene. And then, the fact that she can drive becomes the core of a brief escapade idea they hatch together en route.

I am not saying Paiyaa is some extraordinary film, not even vouching that this is a flawless one. The action sequences get repetitive, the final act feels a bit rushed as if the makers did not realize there was too much footage and had to find ways to quicken the ending, and there is too much leeway the audience need to provide for the level of unrealism there is. But, as is the case with some of the other movies of Lingusamy that I have come to like (notably Run), Paiyaa has his signatures dispersed all through the screenplay. Amidst all the fanfare and playing-to-the-gallery, it still manages to have superb moments where affection, hope, dignity, trust, consent, chance, and choice become the protagonists more than the characters themselves.

YouTube link to the full movie (published in the official channel of the producers, so no piracy concerns) - https://www.youtube.com/watch?v=0QkDdt1xjl4.

ஒரு நாளில் வாழ்க்கை இங்கே...

கத்திரி வெயில் சுட்டெரிக்கும் ஒரு சனிக்கிழமை. மதியச்சாப்பாடு முடிந்த களைப்போடு கட்டிலில் படுத்து மின்விசிறியை இயக்கினால் என்ன ஆகும்? நியாயமாகத் தூக்கம் வரும்; வர வேண்டும். திரைச்சீலைகள் மூடிய அறையில், வெயிலின் தாக்கம் சற்றே குறைவாகத் தோன்றும் இடத்தில் சொகுசாக மின்விசிறியின் கீழே உறங்க வேண்டும் என்பது ஒரு மனிதப்பதரின் ஆசைதானே? ஆனால் சற்றே சுயகுரூரம் இருக்கும் மூளை கொஞ்சம் தகிடுதத்தம் செய்தால்?

"அந்த ஃபேன் ஃபுல்ஸ்பீடுல ஓடும்போது டப்புனு உள்ள கைய வெச்சுப் பார்த்தா என்னாகும்?" என்ற விந்தையான, விஞ்ஞானப்பூர்வமான வினா தோன்றுமாயின் ஒரு மானிடப்பதரால் என்ன செய்ய இயலும்? இப்போது கண்ணை மூடினாலும் அக்காட்சிதான் கண்ணுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும். இத்துடன் நிறுத்தினால் பரவாயில்லை. ஐ.பி.எல். ரீபிளே போலவும், ரஜினிகாந்தின் ஓப்பனிங் காட்சி போலவும், தமிழ்த் தொலைக்காட்சித் தொடர்கள் போலவும் ஸ்லோ-மோஷனில் அக்காட்சியைத் திரும்பத்திரும்ப மனக்கண்ணிற்குள் கொண்டுவந்து நிறுத்தும். இதுபோதாதென்று அப்போதுதான் 'அயலான்' தொழில்நுட்பக்க குழுவினரை மிஞ்சும் வகையில் கிராபிக்ஸ் காட்சிகளெல்லாம் வேறு சேர்ந்துகொள்ளும்.

சரி, இது தூக்கமின்மையால் ஒருவேளை வரும் பிசகாக இருக்கலாம் என்றால் அப்படியும் சொல்லத்தோன்றவில்லை. வேலைக்குச் செல்வதற்குத் தயாராகும்போது கையுயர்த்தி டீ-ஷர்ட்டோ, பனியனோ அணியும்போது "அப்புடியே லேசா இன்னும் கொஞ்சம் கையைத் தூக்கி ஃபேன்ல வெச்சுப்பாக்கலாமா ஒரே ஒரு தடவ?" என்ற அவா எழுந்து, "வை", "வைக்காத" என்று இரு குழுக்களாக எண்ணங்கள் பிரிந்து நடுவில் ஒரு கோபிநாத் உட்கார்ந்து பஞ்சாயத்து நடத்த வேண்டிய நிலை வந்துவிடுகிறது. இதுவரை கிறுக்குத்தனமாக கோபிநாத் தீர்ப்பு சொன்னதில்லை; என்றேனும் ஒருநாள் சொதப்பிவிடுவாரோ என்ற பயம் இருந்துகொண்டேதான் இருக்கிறது.

மின்விசிறி மட்டும் அல்ல. அடிவாங்க வேண்டும் என்ற துணிவும், தினவும் இன்ன பிற இதர சூழ்நிலைகளிலும் அவ்வப்போது கம்பெனி ஆர்ட்டிஸ்ட் கேமியோ கதாபாத்திரங்களில் வருவது போல தோன்றிக்கொண்டே இருக்கும். ஜன்னலையோ, கதவையே திறந்து மூடும்போது "சுண்டுவிரலை மட்டும் நடுவுல வெச்சு வேகமா சாத்திட்டா எப்புடி இருக்கும்?" என்பது ஒரு தினசரி மனப்போர்.

'சரி, ஏதோ வேலைப்பளுவின் காரணமாகச் சிலபல நியூரான்கள் கோளாறாகப் பணி செய்வது ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடியதுதானே?' என்று சமாளிக்கலாம் என்றால், 'அதையும் தாண்டிப் புனிதமானது' என்கிற ரீதியில் இன்னும் விஷமத்தனமான சிந்தனைகள் வந்து போவதையும் தவிர்க்க இயலுவதில்லை. கைப்பேசியின் சார்ஜரையோ மடிக்கணினியில் சார்ஜரையோ ஆன் செய்யும் நேரத்தில் "குறுக்க இந்த கவுசிக் வந்தா...?" என்று கொமாரு கோமாளித்தனம் செய்வார். மின்சாரம் பாயும் கேபிள் நுனியை ஊறுகாய் போல் நாக்கில் வைத்துப் பார்ப்பதற்கான உள்விசை எங்கிருந்தோ ஊற்றாக உருவாகி ஆறாகப் பெருகிப் பிரளயமாகப் பாய்ந்து வரும் நேரத்தில் நல்லவேளையாக மின்வெட்டு ஆகிவிட்டது ஒருமுறை.

இவையெல்லாம் கூடப் பரவாயில்லை என்று தோன்றுமெனின் மேலும் சில விபரீத வினைச்சிந்தனைகளும் அவ்வப்போது எட்டிப்பார்ப்பதுண்டு. மிக்சியில் சட்னி அரைப்பதென்பது அவ்வாறான ஒரு நேரம். என்ன சிந்தனை ஓடும் என்பது புரிந்திருக்க வேண்டும்! "மூடி போடாமல் அரைக்கலாமா? கைக்கு ஏதாச்சும் ஆகுதா பாப்போமே?" என்பது ஆர்.சி.பி. ஐ.பி.எல். கோப்பைக்கு அருகில் செல்வது போல ஒவ்வொரு முறையும் கிளுகிளுப்பாகத் தோன்றி, பின் ஆர்.சி.பி. ஒவ்வொரு முறையும் இயலாமையுடன் திரும்புவது போல் சோகத்துடன் மூடியைப் போட்டே அரைத்துவிடவேண்டிய கட்டாயம்.

சரி, சட்னி அரைத்தாயிற்று! சிரைத்து, குளித்து, புத்துணர்ச்சியுடன் இட்லி சட்னி சாப்பிடலாம் என்று ட்ரிம்மரை எடுத்தால், "தல! சங்கு கிட்ட வரைக்கும் போற... அப்புடியே லைட்டா சங்குல ட்ரிம்மர் ப்ளேடை வெச்சு கீறிப் பார்க்கலாம்ல?" என்று '3' பட தனுஷிற்கு அருகில் தோன்றும் பச்சை வண்ணக் கோமாளிகள் என்னிடமும் கேட்கத்தொடங்குவர். அவர்களை வேறு சமாளிக்க வேண்டும். இட்லி மாவை ஃபிரிட்ஜிலிருந்து எடுக்கப் போனால் "தூணிலும் இருப்பார், துரும்பிலும் இருப்பார்" என்பது போல எர்த் கனெக்ஷன் சரியாக இல்லாத நேரத்தில் ஃபிரிட்ஜின் வயரையோ, கதவு திறப்பதற்கு ஏதுவாக இருக்கும் இரும்பு ப்ளேட்டையோ ஒரு இரண்டு, மூன்று வினாடிகள் தொட்டுப் பார்க்கலாம் என்ற எண்ணம் தலைதூக்கும். சற்றே சுதாரிக்கும் மனம் உடனே, "தம்பி, அதான் தக்காளி சட்னி அரைச்சு வெச்சுட்டியே! எதுக்கு இன்னொரு தக்காளி சட்னி உனக்கு?" என்று வடிவேலு உவமைகளுடன் வழிகாட்டும்.

இப்பட்டியல் இத்துடன் முடிவதும் இல்லை. மேலும் சில உதாரணங்கள் கீழே:

1 - மதியம் வேலைக்குச் செல்லும்போது : "கண்கூசிக் குருடாகும்வரை சூரியனைப் பார்த்துக்கொண்டே செல்லலாமே!"

2 - நடைபாதையில் போகும்போது : "எதிர்ல வேகமா ஒரு கார் வருதுல? அது கிட்டத்துல வரும்போது முன்னாடி போய் நின்னுட்டு அடிச்சுத் தூக்குறானா இல்லையான்னு டெஸ்ட் பண்ணிப் பாப்போமா?"

3 - பதின்மூன்றாம் மாடியில் ஸ்மோக்கிங் கார்னரில் நண்பன் புகைக்கும்போது : "இங்க ஓப்பனாத்தானே இருக்கு? எகிறி குதிச்சா என்னாகும்? எலும்புல்லாம்தான் ஒடையுமா? இல்ல ஆளே காலியாயிடுவோமா? ட்ரை பண்ணிப் பாக்கலாமே ப்ளீஸ்"

4 - லைவ் கடாய் சாட் கார்னரில் நிற்கும்போது : "அந்த சன்னா மசாலாவைச் சூடு பண்ணுறப்ப அடுப்புல கைய உட்டுறலாம்; என்ன ஆயிடும் பெருசா?"

5 - காய்கறி வெட்டும்போது : "கத்தியை லேசா ஆள்காட்டி வெரல்ல வெச்சு அத்துவுட்டா என்னாவும்?"

மேலும் பல கிறுக்குத்தனங்களும் உண்டு. சாணை பிடிக்கும் இயந்திரத்தைப் பார்க்கும்போது உதிக்கும் யுரேகா யோசனை, பேருந்தின் படியில் தொங்கும்போது ஓட்டமெடுக்கும் பல்வேறு சாத்தியங்கள், ஜன்னலோர இருக்கையில் அமர்ந்து பயணிக்கும்போது எதிரில் பேருந்து வரும் நேரத்தில் கையை நீட்டத் துடிக்கும் எத்தனிப்புகள், ஓடும் ரயிலில் கதவோரத்தில் நின்று வெளியே பார்க்கும்போது கடந்துசெல்லும் மின்கம்பங்கள் ஆசைகாட்டிக் கூப்பிடுவதாக நினைக்கும் நினைப்புகள், உழவர் சந்தையில் கடையண்ணன் பலாப்பழத்தை வெட்டும்போது "போதும்ண்ணே" என்று சொல்லும் சாக்கில் கையைக் குறுக்கே விட்டே ஆக வேண்டும் என்ற அவசரம் என்று சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

இது ஒரு விசித்திர வியாதியும் இல்லை, அரிதான அற்புதமும் இல்லை என்று சமீபத்தில்தான் தெரிந்தது. மனித இனத்தின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கான முழுமுதற்காரணம் உயிரைப் பாதுகாத்தல் என்பதையும், தற்காப்பிற்கான வழிமுறைகளைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு 'இப்படி நடந்துவிட்டால்...?' என்ற எண்ணங்களே தூண்டுகோலாய் இருந்திருக்கின்றன என்பதையும் படித்துத் தெரிந்துகொண்டேன். இவ்வெண்ணங்கள் ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் பல்வேறு புதிய பரிமாணங்களை அடைகின்றன என்றும் யார்யாரோ எழுதியிருக்கிறார்கள். எனக்கு என் எட்டாம் வகுப்பு ஆசிரியை சொன்னதே நினைவுக்கு வருகிறது - "மூளை வளந்துருச்சுன்னு இப்போதான் தோணுச்சு. அதைத் தப்பாக்குற மாதிரி பிரிமிட்டிவ் மேன் கணக்கா உனக்கு மட்டும் ஏண்டா இப்புடி கோக்குமாக்காவே யோசிக்கத் தோணுது?"

வெள்ளி

ஒவ்வொரு வாரத்தொடக்கத்திலும் "இன்னைக்கு வாரத்தோட மொதல் நாள்; இந்த வாரம் இந்த உலகத்தையே புரட்டிப் போடுற அளவுக்கு வேலை செய்யுறேன் பாரு" என்று சபதம் செய்வதும், "நீ ஒன்னும் கவலைப்படாத மாப்ள. என்ன எப்படியாச்சும் காப்பாத்திட்றா" என்று அழாத குறையாக வியாழக்கிழமை வரை தாக்குப்பிடிப்பதும் வாடிக்கையாகிவிட்டது. ஒன்றிலிருந்து ஐந்து வரை முன்னோக்கி எண்ணும் வழக்கத்துடனே திங்கட்கிழமை ஆரம்பமாகுமெனினும், செவ்வாயிலிருந்து "இன்னும் நாலு நாளு, இன்னும் மூணு நாளு" என்று பின்னோக்கி இயங்குதலே வழக்கம்.

எனினும் வெள்ளிக்கிழமைக்கென்று ஒரு தெனாவட்டு நாடிநரம்பெங்கும் சென்று முருக்கேறுவதைத் தவிர்க்க முடிவதில்லை. "இந்த வீக்கெண்டுக்கு என்ன பிளான்?" என்று தொடங்கும் ச(வ)ம்பிரதாய உரையாடல்களும், "ஃப்ரைடேவும் அதுவுமா ஏன் பா இப்புடி இந்தியாவுல க்ளையண்டுக்காகன்னு இப்புடி ஒழைக்கிறீங்க?" என்று மிகுந்த கரிசனத்துடன் வினவி பின் இரவு ஒன்பது மணிக்கும், பத்து மணிக்கும் மீட்டிங் வைக்கும் அமெரிக்கவாழ் இந்தியர்களும் வெள்ளையர்களும், "மச்சி, அடுத்த வாரம் வரும்போது கண்டிப்பா பேப்பர் போட்றப் போறேன்" என்ற வெட்டி வீராப்புகளும், "இந்த வாரம் யாரு வீட்டுல ஹவுஸ்பார்ட்டி தல?" என்ற கேள்விகளும் இன்ன பிற இதர வெண்டைக்காய் வெங்காயங்களும் தாண்டி, அதிகபட்சம் இரவு பதினொரு மணி ஆனவுடன் வரும் உத்வேகத்தை வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாது. மாலை ஐந்து மணிக்கும், ஆறு மணிக்கும் வேலை முடிந்து வீடு திரும்புபவர்களை திங்கள் தொடங்கி வியாழன் வரை பார்த்தால் வரும் எரிச்சல் வெள்ளிக்கிழமைகளில் வராது.

வெள்ளி பதினொரு மணி என்பது ஒரு அறிவிப்பு. "நான் வந்துட்டேன்னு சொல்லு" என உலகிற்கு அறிவிக்கும் நேரம் அது. "ஓட ஓட ஓட தூரம் புரியல" என்றும், "வாழ்க்கையைத் தேடி நானும் போறேன், காண்டுல பாடும் பாட்டுக்காரன்" என்றும் வியாழன் வரை ஒலிக்கும் ப்ளேலிஸ்டுகள் வெள்ளி இரவுகளில் "You could kill me you thought you could get away but you never never ever gonna get away" என்றும் "B to the A to the B to the A; Baba - that's what we say" என்றும் முழங்கும். நீண்ட நெடிய பரப்பளவில் அமைந்திருக்கும் ஒரு தொழில்நுட்பப் பூங்காவின் ஒரு கட்டடத்தின் பதின்மூன்றாவது மாடியிலிருந்து மின்தூக்கியில் இறங்கி தரைத்தளத்திற்கு வருவதற்கான ஆயத்தப்பணியின் முதற்கட்டம் "சிவாஜி த பாஸ்" திரைப்படத்தின் மொட்டை ரஜினிக்கான இசையை அலறவிடுவதுதான். வரவேற்புக்கூடத்தில் இரவுநேரப் பணிக்காக அமர்ந்திருக்கும் செக்யூரிட்டி அண்ணன் முதல் ஓரிரு தவணைகள் இசை அலறலால் அதிர்ச்சியுற்றதும், பின்னர் இவ்வெள்ளிக்கிழமை வழக்கத்தை ரசிக்கத் தொடங்கியதும் தனிக்கதை. முக்கியமாக கிட்டத்தட்ட ஒரு நிமிடமே ஓடக் கூடிய அப்பாடலைச் சரியான நேரத்தில் இயக்குவது ஒரு கலை. அலுவலகத்திற்குள் இருக்கும்போது தொடங்கிவிடக் கூடாது; ஆனால் தாமதமும் ஆகிவிடக் கூடாது. சரியாக அலுவலகத்தையும், வரவேற்புக்கூடத்தையும் பிரிக்கும் கண்ணாடிக் கதவைத் திறந்து, அக்கதவு மூடும் நேரத்தில் முதலாம் முறை பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்க வேண்டும். அங்கிருந்து மின்தூக்கியில் ஏறும் இடம் வரை சரியாக ஒரு முப்பதிலிருந்து, நாற்பத்தைந்து நொடிகள் ஆகும். பின்னர் மின்தூக்கிப் பொத்தானை அழுத்திவிட்டு சரியான கதவு திறப்பதற்குக் காத்திருக்க வேண்டும்.

கதவு திறப்பதும் இரண்டாம் முறை பிளாஸே கர்ஜிக்கத் தொடங்குவதும் ஒரே நேரத்தில் நடக்க வேண்டும். கீழே செல்லும் மின்தூக்கி தரைத்தளத்தை அடைந்து கதவு மீண்டும் திறப்பதற்கும், மூன்றாம் முறை பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்குவதற்குமான நேரம் கச்சிதமாக ஒருங்கிணைய வேண்டும். கதவு திறக்கும்வரை தரையையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் கதவு திறக்கும்போது தலைதூக்கிப் பார்ப்பதும் ஒரு தனி ரசனைதான். வெளியே நடந்து செல்லும்போது கார் பார்க்கிங்கில் ஏதேனும் ஒரு கார் நின்றுகொண்டிருந்தால், அதைக்கடக்கும் நேரத்தில் பின்விளக்குகள் மின்னுவதும் - அல்லது மின்னுவதாகக் கற்பனை செய்வதும் - "த பாஸ்" என்ற சொல்லாடலும் சரியாக இம்மி பிசகாமல் அமைய வேண்டும்.

நான்காம் முறை பாடல் தொடங்கும்போது பொதுவான வேகத்தில் நடந்தாலும் ஸ்லோ-மோஷனில் நடப்பது போல் கற்பனை செய்துகொண்டு கண்ணாடி வளாகத்தை விட்டு வெளிவானம் தெரியும் உலகிற்கு வந்த வெற்றிப்பெருமிதத்துடன், காலுக்கு கீழே இலைச்சருகுகள் மணல்காற்றில் பறப்பதாக நினைத்துக்கொண்டு, வான் நோக்கிப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பை உதிர்க்க வேண்டும்.

இது முதல்கட்டம். இத்துடன் பாடலுக்கான தேவை முடிந்துவிடும். தேவைப்பட்டால் அன்றைய நாளின் நிகழ்வுகளுக்கேற்ப வேறு சில பாடல்களை இசைக்க விடலாம். ஆனால் அதற்கான அவசியம் பொதுவாக தேவைப்படுவதில்லை. பூங்காவைக் கடந்து வெளியே செல்லும்போது யாருமே கவனிக்கவில்லை என்றாலும் இரு மருங்கிலும் மக்கள் நின்று அவ்வாரம் முழுவதும் வியர்வை வாராது உழைத்த தியாகியைப் பார்த்து கரவொலிகளை எழுப்புவதுபோல் கற்பனை செய்வது நன்று. தேவைப்பட்டால் "வெளிய போடா சனியனே" என்பது போல் முறைக்கும் நுழைவாயில் வாட்ச்மேன் அண்ணன்கள் அண்ணாந்து பார்த்து வியப்பது போல் கூட எண்ணிக்கொள்ளலாம். "என் மூளை, என் நெனப்பு; எவன் கேப்பான்?" என்று அதற்கொரு சப்பைக்கட்டும் கட்டிக்கொள்ளலாம்.

வெளியே காலடி எடுத்து வைத்ததும் ஆட்டோ டிரைவர் அண்ணன்கள் "ஐரோலி... திகா... தானே... வாஷி..." என்று நம்மிடம் வந்து விசாரிப்பதை ஒரு ஆண்டை மனநிலையுடன் "கெஞ்சுங்கடா கெஞ்சுங்க" என்று அணுகிக்கொண்டு "நஹி நஹி" என்று பதில் கூறிக் கடப்பதில் தனிப்பெருமை உண்டு. இருபுறமும் நடைபாதைக்கருகே இருக்கும் மரங்கள் அசைந்தாடும் மெல்லிய காற்றுடன் நடப்பதில் ஒரு சுகம் இருக்கிறது. சாலையின் மறுபுறம் இருக்கும் வெஸ்ட்சைடு கடையும், கல்ப் எனும் சரக்கு உணவகமும் பளிச்சிடும் விளக்குகளுடன் காட்சியளிப்பது வாடிக்கை என்றாலும், "ஓ என்னை எதிர்பார்த்துத் தொறந்து வெச்சுருக்கீங்களா? இல்ல இல்ல, மூடிரலாம்" எனும் தொனியில் யாருமற்ற திசையில் கண்ணசைவும், கையசைவும் கொண்டு கட்டளைகள் இடலாம். அது ஒரு அலாதியான அனுபவம்.

அங்கிருந்து ஒரு நூறு மீட்டர் நடந்தால் தீப்பொறிகளுடனும் "கிர்ர்ர்ர்" எனும் மெல்லிய ஓசையுடனும் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் பவர் ஸ்டேஷன் வரும். கிட்டத்தட்ட ஒரு கில்லி வேலுவாகவே உருவகப்படுத்திக்கொண்டு ஷூக்கால்களை சற்றே அழுத்தி வைத்து நடக்கலாம். தீப்பொறிகளும், கால் சத்தமும் இணைந்து 'ஒரு அவெஞ்சர் அவதரித்து விட்டான்' எனும் உணர்வை உள்ளே செலுத்தும். நடைபாதையில் தொடர்ந்து அதையும் தாண்டி நடக்கும்போது வெகுவேகமாகக் கடந்து செல்லும் வண்டிகளையும், கார்களையும் பார்த்து "வீணாய்ப் போனவனுக. அவசரத்துல அலையுறானுக பாரு. நமக்குக் குடுத்து வெச்ச மாதிரி நடந்தே வீட்டுக்குப் போற வாய்ப்பு எல்லாவனுக்கும் கிடைக்குமா என்ன? நாம யாரு!" என்று மீண்டும் ஒரு பெருமிதம், ஒரு கெக்கலிப்பு.

போகும் வழியில் இருக்கும் பதினைந்து மாடிக் கட்டடங்களும், இருபது மாடி கம்யூனிட்டிகளும் ஏதோ சாய்ந்து ஒரு கதாநாயகனின் வருகைக்காக அடங்கி ஒடுங்கி மடங்கி குனிந்து வணங்குவது போலவே தோன்றும். சாலை விளக்கு வரிசையில் ஒன்றோ இரண்டோ ஒழுங்காக எரியாமல் மின்னிக்கொண்டிருந்தால் அது கூட வெற்றி வாகை சூடி இவ்வாரத்தைக் கடந்து வந்த ஆண்மகனின் பாராட்டுக்காகவே அவ்வாறு எரிகிறதென்ற எண்ணங்கள் தோன்றுவதும் வழக்கம்தான். ஆள் யாருமற்ற அச்சாலையின் எல்லைகளற்ற பரப்பிற்கு நடுவில் நடக்கும் ஒரு சிறு மனிதன் அச்சாலைகளின் அதிபதியென உணரும் நேரம் வெள்ளிக்கிழமை இரவு மட்டுமே. இடையில் வரும் சேரியைக் கண்டுகொள்வதும், கண்டுகொள்ளாமல் விடுவதும் ஆண்டை மனநிலையின் அளவைப் பொறுத்து வேறுபடும். "இந்த ரெண்டு நாளுல இப்டி இருக்குற உங்க கிராமம் இப்டி ஆயிடும்" என்று சனி, ஞாயிறு ஆகிய இரு தினங்களில் அச்சேரியையே மாற்றிவிடும் கட்டுக்கதைகளின் கதாநாயகனாக மாறிவிடும் ஆண்டைத் தருணம் அது.

அதைத்தாண்டி நடந்து வீடடையும்போது அடுத்த இரு தினங்களுக்கான அட்டவணை மனதளவில் பதிவாகிவிடும். இரண்டு புத்தகங்கள் படித்தல், ஒரு திரைப்படம் பார்த்தல், ஆறு வேளையும் சமைத்துச் சாப்பிடுதல், கிராமத்தை நகரமாக மாற்றுதல் என்று ஒரு முப்பத்தியேழு செயல்களை மனது பட்டியலிட்டுக் கொள்ளும். அப்பெருமிதத்திலேயே அன்றைய இரவு படம் பார்த்துவிட்டு அதிகாலை உறங்கி நண்பகல் எழுந்து வீடு பெருக்கி, துணி துவைத்து, குளித்துக் காய்கறி வாங்கி ஒரு வேளை சமைத்து மீதம் வைத்து மறுவேளை உண்டு, இடையில் மீண்டும் ஒரு உறக்கம் உறங்கி எழுந்து பார்த்தால் சனிக்கிழமை காலி. சேரி சேரியாகவே இருக்கும். இரு புத்தகங்களும் அப்படியே இருக்கும். ஒரு வேளை பட்டினி என்பதும் மாறியிருக்காது.

ஆனால் ஞாயிறு துவங்கும்போதே அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை இறவைப் பற்றிய கனவென்னவோ தொடங்கிவிடத்தான் செய்கிறது. மீண்டும் சிவாஜி மொட்டை பாஸ் ரஜினி, மீண்டும் பதினொரு மணி சம்பிரதாயங்கள், மீண்டும் கதாநாயகன், மீண்டும் உறங்கிக் கழியும் நாட்களென அது ஒரு தனி உலகம். அதைப்பற்றியெல்லாம் உங்களுக்கென்ன தெரியும்! எனக்கு வாய்த்தது அனைவருக்கும் வாய்க்குமா?

என் வீட்டைப் பார் என்னைப் பிடிக்கும்!

”டேய். அந்த ஃப்ளவர்ஸ் எல்லாம் அடுக்கி வெச்சிட்டியா மாப்ள?”

“ஆச்சு, ஆச்சு டா.”

“பூனைக்குட்டி ஃபோட்டோ மாட்டி வெக்க சொல்லியிருந்தேனே! அதென்னாச்சு?”

“ரெண்டு மெகா ஃப்ரேமும், ஒரு மீடியம் சைஸ் ஃப்ரேமும் இருக்கேடா. ஹால் செவுத்துல கட்டி உடணும் அந்த வால்பேப்பர் ஹாங்கர் போட்டு. பண்ணிடலாம். பத்தே நிமிஷம் குடு.”

“டேய், அப்புறம் அந்த...”

பின்னாலிருந்து தோளைத் தொடும் உணர்வு தோன்றியதும் திரும்பினான். செந்திலை வைத்து வேலை வாங்குவது குற்றவுணர்ச்சியை அதிகப்படுத்தியதென்னவோ உண்மைதான். ஆயினும் வேறு வழியெதுவும் இருந்திருக்கவில்லை.

”தல, நான் தான் பாத்துக்குறேன்னு சொல்றேன்ல. அவங்க எப்போ வராங்க?”

”அவங்கன்னா? டேய், ரெண்டே பேர் தான். அவளும், அவ ஃப்ரெண்டும்.”

“செரிடா. டென்ஷன் ஆவாத. நான் பாத்துக்குறேன் எல்லா டெக்கரேஷனும். நீ போயிட்டு ரெடி ஆவு.”

-----

புத்தாடை உடுத்தி தயாராகும்போது காட்சிகள் நினைவுகளில் நிழலாடின. ஆறு மாதங்கள் உருண்டோடியது தெரியவேயில்லை. முதன்முதலாக நடைபயிற்சியின்போது பூங்காவில் அவளைச் சந்தித்தது, பின்பு தினமும் அங்கேயே சந்தித்துக்கொள்வதுமாக நாட்கள் கடந்து விட்டிருந்தன. இருவருக்குள்ளும் இருந்த திரையிசை ஆர்வமும், பாடல் வரிகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஆனந்தமும் காதலாகிக் கனிந்திருந்தது.

“உங்க வீட்டுல பூனை இருக்குன்னு சொன்னியே? நான் பாக்க வரலாமா?”

“அடேங்கப்பா. அதுக்கென்ன! தாராளமா வாயேன். பூனையக் காரணமா வெச்சாச்சு வீட்டுக்கு வரணும்னு தோணுச்சே.”

“ஓகே. அப்போ இந்த சண்டே வரேன். வழி கொஞ்சம் கொழப்பமாவே இருக்கும் எனக்கு. பார்க் டெய்லி வர்றதுனால பிரச்சனை இல்ல. ஸோ மீனாவும் கூட வருவா. நான் தொலைஞ்சுடக் கூடாதுல்ல?”

“யப்பா சாமி! நீ தொலைஞ்சு போவியா? வாய் பேசி ஊரையே விக்கிற ஆளு! செரி, அதுக்கென்ன? கூட்டிட்டு வா.”

-----

“மச்சி, வாசல் பக்கம் சத்தம் கேக்குது. அவங்க வந்துட்டாங்கன்னு நினைக்குறேன். ரெடியாடா நீ?”

“ரெடிடா. ஆனா நம்ம அஸிஸ்டெண்ட் எங்கன்னுதான் தெரியல. நீ பாத்தியா?”

“டேய், அதுக்கெல்லாம் இப்போ நேரம் இல்ல. இரு, நான் ஹெல்ப் பண்றேன்.”

-----

“பாத்துடீ. வாசக்காலும், படியும் இருக்கு. தலை குனிஞ்சு, காலை லேசா தூக்கி வெச்சு படியைத் தாண்டு.”

இருவரும் ஹாலை அடைந்து நாற்காலிகளில் அமர்ந்தனர். நிரந்தரமாய் மூடியே இருந்த இருவரது கண்களும் பூனை ஓவியங்களையும், பிற அலங்காரங்களையும் உணரத் தொடங்கின. தூரத்தில் “மியாவ்” என்ற ஓசை கேட்டது.

-----------

(எனக்குப் பிடித்த சில தமிழ்த் திரைப்பாடல் வரிகளைக் கதை வடிவத்தில் மறு உருவாக்கம் செய்யும் ஒரு சிறிய முயற்சி.

பாடல் வரி: என்னோடு வா வீடு வரைக்கும்; என் வீட்டைப் பார், என்னைப் பிடிக்கும்

பாடல்: நெஞ்சுக்குள் பெய்திடும் மாமழை

பாடலாசிரியர்: கவிஞர் தாமரை

திரைப்படம்: வாரணம் ஆயிரம்)

The Language of Confused Internalizations

Fifty hours ago

When I opened my keyboard kit, Kanavey Kanavey - one of the most melancholic songs of the last decade - should have ideally been the last thing that came to my mind. It was a Friday, and classes for the day had ended. When I unpacked the bag, set up the arrangement, and plugged the adapter, I had a set of songs in mind that I wanted to practice. And, Kanavey Kanavey was NOT on that list, primarily because it was intense and I had decided to keep the session light. However, the only song I ended up trying out and recording was the one I did not think about in the first place, and something that was at the opposite end of the emotional spectrum, relative to my state of mind at that time.

Thousand hours ago

I was frustrated because of the now-normalized pressure of the first few weeks of B-school life. Naturally, while climbing the stairs to reach the room where the musical weaponry were kept, I had firmly zeroed in on quite a few tracks that would not require me to strain my throat and scale highs, and were soothing and calming in nature. Quite (un)expectedly, the song I ended up recording during that instance was Nallai Allai, a song that has considerable high octave notes - something I was totally not ready to attempt. Nevertheless, Nallai Allai - the umpteenth recording  of it - was the only fruitful recording at the end of that session.

*****

Oftentimes, I end up trying to fathom to what extent music can influence me. If I wanted a generally peaceful vibe, something that definitely does not warrant a melancholic track potent enough to create internal turbulence, Kanavey Kanavey was not the option. Which made/makes me wonder, "What exactly does music do to me? Does it make me more humane? OR, is it another influence that shatters my own emotional understanding of myself?"

Then, there is the other aspect that I keep pondering about. If I am not really in sync with the intended emotion of a song, am I doing justice to it? If I approach a piece of music as a way of recuperating myself out of a passing state of mental exhaustion or fatigue, I am still in the state of depression the moment I start singing a happy song. Though the transition to a state of calmness happens somewhere during the course of the song, the initial mismatch at the starting phases does exist. Is there consonance or dissonance?

Notwithstanding these two streams of thoughts, there is a third one that finds its way into my neural schema quite easily. And, it deals with questions, counter-questions and quasi-counter-questions on whether these musings on music are necessary in the first place.

Should music not ideally be just like any other form of expression that comes out spontaneously?

Oh, but music is an art form, which means it is an outcome of intense contemplation and internalization, and intimate connection?

Do all these really matter? As long as music flows like an unchecked dam, would that not wash away all that that are undesirable within and outside?

However, for music to flow like an unchecked dam, shouldn't there be an indescribable emotional blockade that waits to manifest itself?

For the manifestation to occur in its natural form, there needs to be no control mechanism in place. But, music as a construct has certain structure - and structures invariably bring about constraints - which surely means there is some control mechanism, right?

*****

Every day passes on like a scene from a battlefield, where the competing forces are the rational and emotional sides arguing about music as an entity, while music - the authority vested with the power to give out any decision ranging from a verdict in favour of one party or a complete ceasefire - exudes that all-encompassing smile.